禁断吸血鬼～黄薔薇ノ咎人～
Kindan Vampire~Kibara no Togabito~
แวมไพร์ต้องห้าม~คนบาปกุหลาบเหลือง~
ตัวละคร
フリードリヒ・フォン・ヴァイセヘルデンブルク
Friedrich von Weiseheldanburg
ฟริดริค ฟอง ไวเซเฮลเดนบรูกค์
พากย์เสียง
立花慎之介
Tachibana Shinnosuke
ปล.เป็นซีดีที่สร้างโครงเรื่องอิงประวัติศาสตร์ โดยมีเรา
(คนฟัง) เป็นนางเอกค่ะ
第 1 章 : ＫａｐｉｔｅｌⅠ
L'usurpateur de la nuit ～闇夜の簒奪者～ (ผู้ช่วงชิงยามวิกาล)
Track I : 巴里、あるいは混沌の都 (ปารีส...พบกัน ณ
เมืองแห่งความวุ่นวาย)
แทร็คนี้เริ่มขึ้นด้วยเสียงดีดนิ้ว
แล้วชายหนุ่มปริศนาก็ได้เดินมาสวัสดีตอนเย็นให้เราเป็นภาษาเยอรมัน [Guten abend, Fräulein สวัสดียามเย็น
คุณผู้หญิง(ที่ยังไม่ได้แต่งงาน)] แต่เราไม่เข้าใจ เลยพูดเป็นภาษาฝรั่งเศส (Bonsoir,
Mademoiselle) เขาพูดต่อว่า ในคืนที่ฝนแสนวิเศษตกแบบนี้
ไม่คิดเลยว่าเจ้าหญิงอย่างเราจะมาเดินอยู่ข้างนอก แล้วถามเราว่า คิดจะไปไหนเหรอ
เป็นธรรมชาติที่พวกหมาป่าเลวจะย่างกรายเข้ามาหาผู้หญิงอย่างเราในที่แบบนี้
แล้วเราก็เห็นคนเหล่านั้น แต่เขาบอกว่าไม่ต้องห่วง
พวกนั้นทำอะไรเราไม่ได้หรอก เพราะเขาใช้เวทมนตร์ทำให้พวกนั้นขยับไม่ได้
แล้วเขาก็ชมว่าเราสวย รวมไปถึงส่วนอื่นๆในร่างกายด้วย เขาบอกว่าที่เรามีสัดส่วนดีแบบนี้เพราะเราเป็นนักบัลเล่ต์
เขาพูดอีกว่าอยากเห็นเราเต้นบัลเล่ต์และอยากเต้นคู่กับเราสองคนชั่วนิรันดร์
แล้วเขาก็ถามเราว่า “อยากเป็นของๆเขาไหม” เราถามเขาว่าเขาหมายถึงอะไร เขาตอบกลับมาว่าไม่เข้าใจเหรอ
เรานี่โง่รึเปล่านะ (หลอกด่าชาวบ้านนี่หว่า =*=) เขาต้องการให้เราเป็นของๆเขา
ทอดทิ้งโลกอันน่าเกลียดแล้วมีชีวิตอยู่เพื่อเขา เป็นตุ๊กตาที่เต้นบัลเล่ต์เพื่อเขา
แต่เราปฏิเสธ เขาเลยบอกว่าคนพวกนั้นพยายามทำลายเวทมนตร์ของเขา ถ้าเขาคลายมนตร์
เราก็จะกลายเป็นเหยื่อของคนพวกนี้ แล้วศพก็จะถูกลอยในแม่น้ำพรุ่งนี้เช้า
แล้วเขาก็ถามอีกครั้งว่า จะยอมเป็นของๆเขารึไม่ ถ้าเรายังไม่ยอม
เขาก็จะลาขาดจากเราตรงนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็จะไม่สนใจทั้งสิ้น
ถ้าตกลงยอมเป็น เขาก็จะช่วยชีวิตเรา
เขาบอกให้เราอ้อนวอนเขา
แล้วกระซิบที่ข้างหูเราว่า “โปรดรับฉันเป็นของๆคุณด้วยเถอะค่ะ”
เราทำตามที่เขาสั่ง เขาจึงชมเราว่าเป็นเด็กดีมาก เจ้าหญิงของผม
แล้วเขาก็บอกให้เราตามเขามา เราถามว่าเขาจะทำยังไงกับคนเลวเหล่านี้
เขาบอกว่าจะกำจัด ไม่งั้นเขาจะรู้สึกไม่สบายใจที่ปารีสมีสิ่งสกปรกแบบนี้เหลืออยู่
แล้วเขาก็ดีดนิ้ว คนพวกนั้นก็ตาย (อย่างสงบ)
เขาเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัวของเรา เขาจึงถามว่าเป็นอะไร
เราถามว่าเขาเป็นอะไรกันแน่ เขาจึงสวนกลับมาว่า คิดว่าเขาเป็นอะไรล่ะ เราตอบไปว่า
ผู้ใช้เวทมนตร์ เขาบอกว่าเรานี่โง่จริงๆ (คำก็โง่ สองคำก็โง่ ยูฉลาดมากค่ะ =*=)
ก่อนจะเฉลยว่า ตัวเองนั้นเป็นแวมไพร์ และยังเป็น “คนบาป”
อีกด้วย แล้วเขาก็ประกาศตนเป็นเจ้าของเราทันที ทั้งยังพูดด้วยว่า “ฝากตัวด้วยนะ เจ้าหญิงที่น่ารักของผม”
Track II : 君は着せ替え人形
(เธอผู้เป็นดั่งตุ๊กตาแต่งตัว)
ในที่สุดเขาก็พาเรามาถึงคฤหาสน์ของเขา
แล้วบอกว่าที่นี่จะกลายเป็นบ้านของเรา ให้เราจำเส้นทางเอาไว้ด้วย
อีกทั้งยังบอกว่าเส้นทางเหล่านี้ถูกสร้างมาจากเวทมนตร์เพื่อไม่ให้เราพยายามที่จะเปิดออกไป
เมื่อเราถามว่าทำไม
เขาก็หัวเราะก่อนบอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะเราไม่สามารถออกจากที่นี้ไปได้
เขาเห็นสภาพที่เปียกโชกของเราจึงจะเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน
โดยบอกให้เรารอเขาอยู่ที่นี้
เขาจะเอาเสื้อผ้าที่วิเศษที่สุดในคอลเล็คชั่นของเขามาให้
เราถามว่าทำไมเขาถึงสะสมมัน เขาบอกว่าตัวเองนั้นชอบสะสมของสวยๆงามๆเป็นงานอดิเรก
ก่อนจะไปเอาเสื้อผ้ามาให้ เขาย้ำอีกครั้งว่าไม่ต้องพยายามเปิดประตูเพราะหากไม่มีคำสั่งจากเขาประตูก็จะไม่เปิด
ถ้าคิดว่าโกหกล่ะก็ เชิญพิสูจน์ได้เลย
เราเองก็พยายามเปิดประตู
แต่ก็เปิดไม่ออก เมื่อเขามาเห็นก็ถามว่ายังจะพยายามอยู่อีกเหรอ
ช่างดื้นรั้นเสียจริง เธอนี่โง่รึเปล่านะ
ถึงจะเรียกเเค่ไหนก็รู้อยู่ว่าประตูไม่มีวันเปิดหรอก ก่อนจะเอาชุดราตรีให้เราพร้อมบอกอีกว่าเป็นชุดที่วิเศษเป็นอันดับหนึ่งเลย
ให้เราใส่ชุดนี้ แล้วสั่งให้เราถอดชุดที่ไม่สวยนั่นออกซะ
เมื่อเห็นเรายืนนิ่งก็ถามว่าไม่ได้ยินรึไง ก่อนจะพูดอีกครั้งให้เราถอดชุดออก
แถมยังบอกอีกว่าเราไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเพราะเราเป็นของๆเขา เขาสั่งให้เราถอดชุดออกเดี๋ยวนี้
แต่เราอายที่จะถอดด้วยตัวเอง (หืออ อ่อย //โปรดอย่าได้สนใจ ) เขาจึงอาสาจะถอดให้ (เอาเลยยยยย) เมื่อเราไม่ยอม
เขาจึงใช้เวทมนตร์ทำให้เราขยับไปไหนไม่ได้
เขาสั่งให้เราลองขยับดู
แต่เราไม่สามารถทำได้ เขาเข้ามาเป่าลมใส่หูทั้งสองข้างของเราก่อนหัวเราะที่เราไม่สามารถขยับได้
แล้วลงมือถอดชุดของเรา เขาพูดว่าเราช่างน่าสงสาร เปียกไปหมดทั้งตัว
เพราะอย่างงี้ถึงได้บอกให้รีบเปลี่ยนชุด ก่อนชมว่าผิวของเราสวย
มีกล้ามเนื้อที่งดงาม รูปร่างที่ดี
แทบอดใจที่จะเห็นเราใส่ชุดที่เขาเตรียมไว้ไม่ไหว อีกทั้งนิ้วของเราก็ยังสวย
ก่อนจูบนิ้วของเรา เขาสั่งให้เรายกแขนขึ้นเป็นวงรี เป็นท่า en haut [1] ในบัลเล่ต์ เราพยายามจะขัดขืน
เเต่เราบอกว่าไม่มีประโยชน์เพราะเป็นเวทมนตร์ที่จะขยับตามคำสั่ง
เราอายที่ไม่ได้ใส่ชุดให้เรียบร้อย แต่เขากลับชมว่าเราสวยแม้จะใส่เเค่เพียงซับใน
แล้วใบหน้าเวลาเขินอายช่างน่ารัก
พร้อมบอกให้เราเลิกต่อต้านเพราะเวทมนตร์ควบคุมตัวเราอยู่
เขาสั่งให้เราเปลี่ยนไปเป็นท่าที่สองอย่างช้าๆ ท่า a la seconde [2] จากไหล่ถึงนิ้วให้เป็นเส้นโค้ง (โค้งลงสินะ? //ดูรูปมาแล้วงง)
แล้วชมความสวยของเราและปลายนิ้วไปจนถึงไหล่ ก่อนจะทดสอบอะไรบางอย่างโดยให้เราค้างท่านี้ไว้
ก่อนไล่จูบร่างกายเราไปเรื่อยๆ พอจะไปถึงคอกลับหยุดเอาไว้
พร้อมบอกว่าเดี๋ยวเขาจะอดใจไม่ไหว ช่างน่าสนุกจริงๆ
แล้วเขาก็ตัดสินใจที่จะเป็นคนจัดการใส่เสื้อผ้าให้เราเอง
[1] ท่า en haut
[2] ท่า a la seconde
Track
III : 踊れ、主のために (จงเต้น เพื่อเจ้านาย)
เขาชมเราที่อดทนได้เป็นอย่างดี
จึงอนุญาตให้เราขออะไรเขาได้หนึ่งอย่างเป็นรางวัล เราขอเขาใส่เสื้อผ้า
เขาเลยจะใส่ชุดให้ แต่เราขอใส่เอง
เขาก็พูดขึ้นมาว่าแล้วเราจะหาทางเอาซับในคืนได้ยังไง
เเล้วเราก็พบว่าไม่ได้ใส่ซับใน เขาหัวเราะเยาะก่อนถามว่าเพิ่งรู้สึกตัวเหรอ
ช่างโง่จริงๆ
เสื้อผ้าทุกชิ้นเขาสามารถมอบให้เราได้แต่เราไม่สามารถใส่หรือถอดได้ด้วยตัวเอง
เขาถามต่อว่าแล้วเราจะทำยังไง จะอยู่ในสภาพนี้น่ะหรือ น่าสนุกจริงๆ
แล้วเขาจะโยนชุดราตรีทิ้งไป รู้ใช่ไหมว่าตัวเธอน่ะเป็นตุ๊กตาของฉัน
ฉะนั้นจงขอร้องซะ เมื่อเรายอมขอร้อง เขาก็ชมเราพร้อมวางชุดให้เราใส่
แต่เขายังบ่นว่าเหมือนขาดอะไรไป เเล้วเขาก็นึกขึ้นได้ก่อนไปเอาสิ่งนั้นมา
เมื่อเราใส่เสร็จแล้ว ก็พบว่าสิ่งที่เขาเอามามันคือโซ่
เขาบอกว่ามันเป็นหลักฐานว่าเราเป็นของๆเขา เราจะต้องอยู่ที่นี่เพื่อเขา
(ใครมันจะอยากไปอยู่เพื่อแกฟระ? =*=)
แล้วเขาก็ใส่โซ่กับเท้าทั้งสองของเรา
อีกทั้งยังบอกว่าเราจะเต้นบัลเล่ต์ไม่ได้ถ้าเขาไม่อนุญาต
เธอเป็นตุ๊กตาที่เต้นรำเพื่อฉันเท่านั้น ไม่สามารถเต้นรำได้อย่างอิสระ
เมื่อเขาใส่โซ่เสร็จแล้วยังบอกอีกว่าถ้าไม่เชื่อฟังเขาล่ะก็ เราจะถูกโยนไปถนนหลังปารีส
เพราะเขาเป็นเจ้าของเรา จึงต้องลงโทษเป็นธรรมดา
เมื่อเห็นเรากลัวจนตัวสั่นจึงย้ำอีกครั้งว่าเข้าใจแล้วใช่ไหม
จะไม่ให้อภัยถ้าคิดฝ่าฝืนคำสั่งเขา จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะ เจ้าหญิงที่น่ารักของฉัน
ตอนนี้เขาคือเจ้าของของเรา
อยู่ๆเขาก็นึกได้ว่ายังไม่ได้บอกชื่อเรา
(คนอื่นนึกได้เป็นชาติแระ //โดนฟริดริคต่อย) ชื่อฟริดริค ฟอง ไวเซเฮลเดนบรูกค์
ให้เราจำเอาไว้ให้ดี ถ้าเผลอเรียกเป็นเฟรดเดอริคในภาษาฝรั่งเศสล่ะก็
จะฆ่าทิ้งทันที ระวังตัวด้วยล่ะ (ไอ้เหี้ยมโหดดดดด //โดนฆ่า)
Track IV ：箱の中の蝶たち (ภายในกล่องของเหล่าผีเสื้อ)
เราพยายามที่จะเปิดประตูออกไป แต่ฟริดริคมาพบเข้า
แถมยังบ่นอีกว่าพอคลาดสายตาก็คิดจะออกไปข้างนอกอย่างเดียวเลยนะ
ต้องให้บอกกี่ครั้งว่าประตูไม่มีวันเปิดหรอก หรือว่ามีเหตุผลที่ทำให้ต้องออกไป
เราบอกไปว่าอีกไม่นานก็จะมีการคัดเลือกที่สถาบันเต้นรำของราชวงศ์
เกี่ยวกับละครเวทีโอเปร่า เขาบ่นพึมพำถึงสถาบันว่าเป็นความทรงจำที่น่าคิดถึง
แต่ยังไงก็ไม่ให้เราไป พอเราถามว่าทำไม เขาก็บอกว่าเรานี่ช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย
จะบอกให้รู้ถึงการเป็นของๆเขาให้เอง แล้วบอกให้เราตามเขามา จะพาไปยังห้องใต้ดิน
เมื่อเราไปถึงต่างตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่ในห้องนั้น
ฟริดริคถามว่าสวยใช่ไหม
นี่คือผีเสื้อหลากหลายสายพันธุ์ที่เขาเก็บมาสะสมไว้จากทั่วโลก
เราเป็นคนแรกที่ได้มาเห็นมัน เหล่าผีเสื้อที่ได้รับอิสระเพียงเล็กน้อย ต่างถูกจับ
ทรมาน ถูกแทง (น่าจะหมายถึงการสตาร์ฟ) และขังเอาไว้ เขาขังความงามของพวกมันเอาไว้ชั่วนิรันดร์
ทำให้พวกมันเป็นของเขา เรียกได้อีกอย่างว่าควบคุม
เหล่าผีเสื้อควรเผยความงามของปีกมันภายในกล่องเล็กๆ
ทางที่ดีกว่านั้นคือการขังไม่ให้มันออกไปสัมผัสโลกอันสกปรกภายนอก
แบบนี้สิ่งที่สวยงามจึงจะสมบูรณ์ที่สุด เราเองก็เช่นกัน อาจจะถูกทำร้ายและแตกสลายไปก็ได้
เราจะมีความสุขมากกว่า ถ้าเขาขังเราเอาไว้ไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ ที่นี่เข้าใจรึยัง
ถ้าเข้าใจแล้ว ต้องไปนี้ต้องเชื่อฟังเขา
เขาเข้าใจความรู้สึกที่อยากเต้นบัลเล่ต์ของเรา
ฉะนั้นเจ้านายที่เเสนดีอย่างเขาจะปลดโซ่ให้และพูดอีกว่าเขาจะให้เราได้เต้นบัลเล่ต์เอง
แล้วก็ปลดโซ่ก่อนบอกให้เราเต้นรำให้เขาดู
Track V ：空は彼方遠く (ท้องฟ้าที่ห่างไกล)
ฟริคริคได้บอกว่าการเรียนของวันนี้ได้จบลงแล้ว เราพยายามได้ดีมาก
อดที่จะให้รางวัลไม่ได้ เราถามว่าวันนี้วันอะไร เขาบอกว่าถ้าบอกแล้วคิดจะทำอะไร
เราบอกไปว่าแค่อยากรู้เฉยๆ
เขาจึงยอมบอกว่าตั้งแต่เรามาอยู่นี่ก็ผ่านไปสองอาทิตย์แล้ว ทำไมเหรอ
เราบอกว่าไม่มีอะไร เขาจึงเปลี่ยนไปถามว่าอยากได้อะไรเป็นรางวัล
เราบอกว่าอยากเห็นท้องฟ้า ฟริดริคพึมพำว่านั่นสินะ ที่คฤหาสน์นี้ไม่มีหน้าต่าง
แถมประตูก็เปิดไม่ได้ จึงอนุญาตให้เราออกไปข้างนอกได้ เพราะเราเต้นบัลเล่ต์ได้ดี
เลยชดเชยให้ความความต้องการของเรา เขาใช้เวทมนตร์ทำให้ประตูเปิดได้
เขาถามว่าทำไมไม่เปิดล่ะหรือว่าเปิดไม่ได้
เราบอกว่าในโอกาสที่จะได้ออกไปข้างนอกก็ขอใส่ชุดอื่นบ้าง
เขารู้สึกประหลาดใจที่เราขอชุดราตรีจากเขา ราวกับว่าเราใกล้จะกลายเป็นของๆเขาเเล้ว
แถมชมอีกว่าเวลาเราซี่อตรงต่อความรู้สึกช่างน่ารักก่อนจะจูบเรา แล้วบอกให้รอตรงนี้ก่อนไปหยิบมาให้
ในจังหวะที่เราเปิดประตูออกไปข้างนอก
ฟริดริคก็พึมพำว่าเราช่างโง่เสียจริง
โลกภายนอกมีแต่สิ่งสกปรกทั้งนั้นและในขณะที่เรากำลังเดินข้ามถนน
ก็มีบางสิ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงก่อนปะทะกับร่างเราอย่างรุนแรง
物語は続く…
monogatari wa tsuzuku...
เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น